بابک خواجه‌پاشا: فیلم شهدای مدرسه شجره طیبه میناب ساخته می‌شود
به گزارش هنگام هنر به نقل از خبرنگار مهر، بابک خواجه‌پاشا، کارگردان و فیلمساز سینمای ایران، شامگاه چهارشنبه در ویژه‌برنامه «ستاره‌های میناب» با اشاره به ضرورت ثبت و روایت هنری مظلومیت شهدای مدرسه شجره طیبه میناب، از ساخت فیلمی با موضوع این شهدای دانش‌آموز خبر داد و اظهار کرد: این اتفاق باید با شناخت، تحقیق و درک درست از ظرفیت‌های هنر و سینما همراه باشد.
خواجه‌پاشا با بیان اینکه رنج و داغ شهادت کودکان میناب هر روز قلب او را به درد می‌آورد، اظهار کرد: اگر ما اندک عرضه‌ای داشتیم، باید همان روز از درد و رنج این بچه‌ها می‌مردیم. من اگر نمردم، قطعاً جایی از غیرتم می‌لنگیده است؛ چراکه هر روز از درد بچه‌هایمان می‌میرم.
این فیلمساز با انتقاد از برخورد شعاری و تبلیغاتی با موضوعات ارزشمند تاریخی و دفاع مقدس، تصریح کرد: همان‌طور که نتوانستیم آن‌گونه که شایسته است شخصیت‌هایی مانند مهدی باکری، همت و کاوه را به نسل‌های بعد معرفی کنیم، ممکن است در روایت ماجرای شهدای میناب نیز دچار همین ضعف شویم.
وی افزود: برخورد پروپاگاندایی، شعاری و بدون تحقیق با چنین مضامینی و نداشتن درک درست از جهان هنر، قصه و درام، قطعاً به این آثار آسیب می‌زند. مسئولان باید بدانند که موضوعات ارزشمند و مقدسی مانند دفاع مقدس و شهادت، نباید به‌راحتی در اختیار هر کسی قرار بگیرند. باید سخت‌گیرانه‌ترین معیارها برای انتخاب فیلمسازان و کارگردانان این آثار در نظر گرفته شود؛ چراکه این مضامین مانند جوهر و بنیانی هستند که می‌توان با آن‌ها تاریخ را رقم زد.
کارگردان فیلم «موقعیت مهدی» با اشاره به تأثیرگذاری ساختار هنری و کارگردانی در ماندگاری آثار سینمایی خاطرنشان کرد: ببینید فیلم «موقعیت مهدی» چه تأثیری بر سینمای ما گذاشت؛ این اثر به دلیل ساختارمند بودن و کارگردانی درست توانست جایگاه ویژه‌ای پیدا کند. من معتقدم تعدد تولید آثار و تکرار مداوم یک موضوع، لزوماً به ماندگاری و تأثیرگذاری آن منجر نمی‌شود. باید حرمت مضامین ارزشمند و دینی را حفظ کرد و اجازه نداد با تولید آثار سطحی، شأن آن‌ها خدشه‌دار شود.
خواجه‌پاشا در ادامه با اشاره به بازتاب جهانی شهادت دانش‌آموزان میناب گفت: پس از این حادثه چند سفر داشتم؛ از جمله به توکیو و هیروشیما. وقتی به افراد می‌گفتم ایرانی هستم، نخستین موضوعی که مطرح می‌کردند، ۱۶۸ شهید میناب بود. این نشان می‌دهد که چه اتفاق مهمی با شهادت کودکان میناب در سطح جهانی شکل گرفته است؛ اتفاقی که ما هنوز فرصت نکرده‌ایم آن‌گونه که باید، درباره آن کار کنیم.
وی با تأکید بر ضرورت شناخت دقیق تک‌تک شهدای این مدرسه اظهار کرد: اگر قرار است درباره میناب اثری تولید کنیم، باید با شناخت درست، تحلیل دقیق و سپردن کار به هنرمندانی که تخصص و توانایی روایت چنین موضوعی را دارند، پیش برویم. این اتفاق از نظر ظرفیت دراماتیک، مانند کربلا و عاشوراست؛ همان‌طور که درخت عاشورا هر بار با تلاش برای خاموش کردنش، از جایی دیگر جوانه زده است، روایت شهدای میناب نیز می‌تواند ماندگار و زنده بماند.
این کارگردان در پایان با تأکید بر اینکه نباید شهدای میناب را صرفاً در قالب یک عدد روایت کرد، گفت: ۱۶۸ جان، ۱۶۸ آرزو و ۱۶۸ ایران؛ هر کدام از این بچه‌ها اهمیت دارند. عدد ۱۶۸ به‌تنهایی کافی نیست؛ باید نام هر شهید، علایق، آرزوها، ویژگی‌های شخصیتی و زندگی او به‌دقت بررسی و واکاوی شود. هر کدام از این کودکان یک جهان مستقل و یک قصه ناگفته دارند و باید برای هر یک، پرداختی شایسته و متناسب صورت بگیرد.
او همچنین با اشاره به اهمیت روایت تک‌تک قربانیان در سینمای جهان، تأکید کرد: برای اثرگذاری واقعی، باید به هویت و ارزش انسانی هر یک از جان‌باختگان توجه کرد؛ رویکردی که می‌تواند روایت شهدای مدرسه شجره طیبه میناب را از یک گزارش تاریخی فراتر ببرد و به اثری ماندگار در حافظه جمعی تبدیل کند.
