خشم جمعی برای جوانمرگی در هالیوود؛ از کودکان بازیگر محافظت شود

به گزارش هنگام هنر به نقل از خبرگزاری مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، آنا پاکوین و ملیسا گیلبرت پس از مرگ هایدن پنیتیر خواستار محافظت از کودکان بازیگر شدند و از سکوت جمعی در برابر مرگ وی ابراز تعجب کردند.

پنیتیر که از سن پایین با ایفای نقش در فیلم‌های «یک زندگی برای زیستن» و «تایتان‌ها را به یاد داشته باش» و دیگر فیلم‌ها، کار در هالیوود را آغاز کرد، یکشنبه گذشته در ۳۶ سالگی درگذشت.

آنا پاکوین، کریستی کارلسون رومانو و ملیسا گیلبرت حالا پس از فوت هایدن پنیتیر و ۲ بازیگر جوان دیگر میشل تراختنبرگ و دیوی چیس، از هالیوود می‌خواهند که از کودکان بازیگر محافظت کند.

درگذشت پنیتیر در ۳۶ سالگی، موجب شد ۳ بازیگر زن که خود از بچگی بازیگر بودند، نگرانی خود را علنی کنند. پیش از پنیتیر، ۲ چهره دیگر که از کودکی بازیگر بودند، یعنی تراختنبرگ در فوریه ۲۰۲۵ در ۳۹ سالگی و چیس ماه ژوئیه در ۳۵ سالگی از دنیا رفتند.

پاکوین در اینستاگرام نوشت: تصادفی نیست که بسیاری از کودکانی که بازیگر بودند، به ویژه زنان، در بزرگسالی زندگی‌های عمیقاً غم‌انگیز و پایان‌های نابهنگامی دارند. آنطور که تصور می‌شود و برمبنای «سیستم‌هایی» که روی کاغذ عالی به نظر می‌رسند، از ما محافظت نشده است.

این بازیگر در ۱۱ سالگی با اولین حضورش در سینما در فیلم «پیانو» در سال ۱۹۹۳ به شهرت رسید و با همین فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را به دست آورد.

پاکوین در ادامه نوشت: روحتان شاد اچ‌پی، ام‌تی، دی‌سی و خیلی‌های دیگر. این یک باشگاه کوچک عجیب و غریب است که ما به آن تعلق داریم و شما شایسته حمایت هستید، مهم نیست که صنعت ما چه احساسی به ما می‌دهد … بیایید هوای هم را داشته باشیم.

پاکوین که بازیگر سریال «خون حقیقی» است، در پستی جداگانه اضافه کرد: یک نکته دیگر – من به عنوان یک بزرگسال، افتخار کار در تولیداتی را داشته‌ام که در آنها رفاه و سلامت روان بازیگران جوان با دقت فوق‌العاده‌ای مدیریت می‌شد؛ به خصوص در فیلم‌هایی با موضوع‌های پرتنش. می‌توان به طور جامع از بچه‌ها در صحنه فیلمبرداری مراقبت کرد و داستان‌های پیچیده و گاهی ناراحت‌کننده‌ را ساخت، اما باید اولویت اصلی تولید مراقبت از آنها باشد.

اوایل هفته، مجله «اِل» یادداشتی از کریستی کارلسون رومانو منتشر کرد. وی که در کودکی در فیلم «همه می‌گویند دوستت دارم» محصول ۱۹۹۶ حضور داشت و سپس با بازی در فیلم «حتی استیونز» و صداپیشگی کیم پاسیبل، به بازیگر نوجوان دیزنی بدل شد؛ در این یادداشت ستاره شدن در کودکی را با بیماری مغزی دژنراتیو انسفالوپاتی تروماتیک مزمن (CTE) مقایسه کرد.

رومانو در بخشی از مطلب خود نوشت: این بازیگر کودک سابق در دسته‌ای قرار می‌گیرد که دنیا نمی‌داند چگونه از آن محافظت کند؛ ما وقتی مردم می‌خواهند از ما محافظت کنند کودک هستیم، وقتی صنعت می‌خواهد از ما سود ببرد حرفه‌ای هستیم و در نهایت وقتی علائم هر ۲ را نشان می‌دهیم، سلبریتی‌های لوس قلمداد می‌شویم.

وی افزود: شهرت زودهنگام مانند CTE است. نه به عنوان یک تشخیص. به عنوان راهی برای تفکر در مورد تأثیر مکرر. اکنون ما برای ورزش جوانان زبان داریم: پروتکل‌ها، کلاه ایمنی، والدینی که نگران ضربه مغزی هستند؛ اما تقریباً هیچ برنامه‌ای برای آنچه وقتی استرس داریم، نگران طرد شدن هستیم، فشار بزرگسالان و فروپاشی حریم خصوصی، وجود ندارد. هنوز با هنرمندان جوان به عنوان استثنا رفتار می‌شود؛ استثناهای خوش شانس. استثناهای بامزه. استثناهای بااستعداد. استثناهایی که کارشان یکی از سودآورترین ماشین‌های داستان‌سرایی جهان را به حرکت در می‌آورد، در حالی که نیازهای روانی آنها به عنوان ناخوشایند یا نامربوط تلقی می‌شود. لعنت به کار اجتماعی.

گیلبرت دیگر بازیگر کودک سابقی بود که در یک پست طولانی پرسید: چرا این سه زن جوان فوق‌العاده با استعداد، پر جنب و جوش و سرزنده از بین رفته‌اند؟

گیلبرت که در ۹ سالگی با بازی در نقش لورا اینگلس در سریال «خانه کوچک در چمنزار» از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳ درخشید، نوشت: من شخصاً هایدن را نمی‌شناختم و فقط مدت کوتاهی با میشی و دیوی کار کردم، اما چون خودم جای آنها بودم می‌دانم همه ما اعضای یک قبیله هستیم؛ کودک بازیگران زن سابق و وقتی یکی از ما می‌میرد، انگار یک جریان الکتریکی از همه ما عبور می‌کند. وقتی سه نفر از ما اینقدر نزدیک به هم می‌میریم، یک جای کار خیلی خیلی اشتباه است. همه ما داستان‌هایی از نحوه استفاده، سوءاستفاده، استثمار و سپس دور انداختن کوچکترین عضو صنعت سرگرمی را می‌دانیم، اما به دلایلی، این روند رو به وخامت است.

وی پرسید: اتحادیه ما در همه این موارد کجاست؟ خشم جمعی کجاست؟ مقررات کجاست؟ حفاظت از حریم خصوصی کجاست؟ بله، اعتیاد یک بیماری واقعی است. اختلال عملکرد خانواده، واقعی است. اختلال استرس پس از سانحه واقعی است. در خیلی از بازیگران، همه این چیزها وجود دارند، اما وقتی از طریق کودکان بروز می‌کند، باید با مهربانی، محافظت، احترام و تا حد امکان محدود با آن رفتار شود.

پنیتیر کار در هالیوود را از سن پایین آغاز کرد و در ۴ سالگی در سریال «یک زندگی برای زیستن» ظاهر شد و سپس در ۱۰ سالگی در سریال «تایتان‌ها را به خاطر بسپار» محصول سال ۲۰۰۰ و پروژه‌های دیگر بازی کرد. تراختنبرگ، در کودکی در سریال «ماجراهای پیت و پیت» محصول نیکلودئون و همچنین در فیلم‌های «هریت جاسوس» محصول سال ۱۹۹۶ و «بازرس گجت» محصول سال ۱۹۹۹ حضور داشت. چیس به خاطر صداپیشگی شخصیت لیلو در فیلم «لیلو و استیچ» محصول سال ۲۰۰۲ و همچنین بازی در فیلم ترسناک «حلقه» محصول سال ۲۰۰۲ شهرت داشت.