مریم نشیبا از رادیو، «شب‌به‌خیر کوچولو» و پیوند عمیقش با کودکان گفت
به گزارش هنگام هنر به نقل از خبرنگار مهر، مریم نشیبا گوینده پیشکسوت رادیو و راوی برنامه قدمت‌دار «شب‌به‌خیر کوچولو»، هم‌زمان با ۱۶ مهر روز کودک از اهمیت پرداختن به دنیای کودکان و مسئولیت‌پذیری والدین در قبال نیازهای عاطفی و تحصیلی آنان گفت.
نشیبا گوینده باسابقه و پیشکسوت رادیو سال هاست که برای کودکانی از دهه های مختلف اجرا کرده است. گویندگی او در برنامه هایی چون «شب به خیر کوچولو» باعث شد به چهره شاخص رادیو بدل شود و البته حضورش در برنامه های رادیویی او را به صدای آشنایی برای نسل های مختلف بدل کرده‌است.
این پیشکسوت رادیو که سال‌ها در کنار فعالیت هنری، سابقه تدریس جغرافیا را در کارنامه دارد، نگاه متفاوتی به حرفه معلمی دارد.
وی در این باره بیان کرد: معلمی برای من فراتر از درس دادن بود. هیچ‌گاه خود را صرفاً یک معلم کلاسیک نمی‌دانستم، بلکه همواره تلاش کرده ام تا همراه و هم‌قدم با دانش‌آموزان باشم. تدریس سرفصل‌های کتاب تنها بخش کوچکی از کار است؛ وظیفه اصلی یک معلم، نفوذ به لایه‌های پنهانی زندگی دانش‌آموزان، شناخت معضلات اخلاقی و خانوادگی آنها و تلاش برای رفع این موانع است.
این گوینده اضافه کرد: زمانی پیگیر وضعیت تحصیلی یکی از دانش‌آموزانم شدم که مشخص شد به دلیل شرایط کاری سخت در خانه فرصت درس خواندن ندارد و تلاش کردم شرایطی را مهیا کنم تا بتواند درس بخواند.
نشیبا درباره حس خود به دانش آموزان اظهار کرد: کودکانی که امروز پشت نیمکت‌های مدرسه نشسته‌اند، همان رویاپردازان دیروز هستند که تنها قد کشیده‌اند، اما همچنان با همان نیازها، کمبودها و تخیلات با زندگی مواجه هستند.
وی در توصیه به والدین، بر مسئولیت سنگین آنها در قبال شادی و سلامت فرزندان تأکید کرد و یادآور شد: فرزندپروری تنها به معنای تأمین نیازهای مادی نیست؛ بلکه والدین باید با درک درست شرایط، وقت خود را صرف هدایت فرزندان و شنیدن خواسته‌های منطقی آنها کنند تا از انحراف و سرخوردگی کودکان جلوگیری شود.
نشیبا پیوند عمیق خود با مخاطبان را مدیون توجه و همراهی کودکان دانست.
این گوینده باسابقه در پایان با اشاره به خاطره‌ای از یک کودک ایرانی ساکن دانمارک که هنوز هم با اشتیاق به «شب‌به‌خیر کوچولو» گوش می‌دهد، گفت: من مدیون بچه‌ها هستم. اگر توجه آنها نبود، مریم نشیبا امروز جایگاهی نداشت. این برنامه تنها یک اثر رادیویی نیست؛ بلکه رشته‌ای است که نسل‌های مختلف را در کنار هم حفظ کرده است.
