مالی سویینی تاتری چندبُعدیست که در قالب یک داستان رئال تجربیات ِمتعددی را در معرض ِنگاه مخاطب قرار می دهد و او را درگیر ِرویدادهای حسی و ذهنی به ویژه در بخش خودآگاه میکند.
مالی سویینی در عین مطرح کردن چند موضوع ِشخصیتی ِانسانی، پارادوکسی را خلق میکند که بُعد نسبی اغلب ِانتزاعات ِمفهومیست وروشنی بخش زوایایی که کمتر عمومیت دارد.. وموضوعی را مطرح میکند که نوع دیگری از حضور و روان ِ آدمی ست که معمولا با آنچه هست، مغایرت دارد و درنهایت تاکید بلامانعی برپیچیدگی ِذهن و ضمیر انسان است …
شاخص اصلی این نمایش حضور پررنگ ِپدیدارشناسی ست وقتی تجربه ای زنده را باروشی قانع کننده بررسی میکند، کنش های ِکارکترها و به ویژه “مالی” چه ازهمان ابتدا که مروارید ها را به نخ می کشد و چه در لمس ماهی و حتی روی میز رفتن و رقصیدن، ازسرگیجه افتادن و …انتقال مفهومی دارد و مخاطب را تا موقعیت نهایی همراه می کند اگرچه همسویی و همدردی با “مالی” سبب نمی شود ساختارهای پیشین مخاطب شکسته نشود..
واین نقطه ی عطف این نمایش ست ..
بودن در دنیا، مستلزم برخورد با دیگرانست و درک شان ازما، قضاوت شان و محدودیت هایی که ایجادمی کنند همگی بخشی از آگاهی ما به حساب می آید، نویسنده با تاکید بر دوره ی شناخت از کودکی مالی توسط پدر و بَعد آدمهایی که در زندگی او هستند ساختار کلی داستان را پی ریزی میکند ودست آخر پایان بندی برخلاف آنچه انتظار میرود شکل می گیرد.
در بُعدی دیگر وضعیت پیش رو کاملا قابلیت تعمیم پذیری دارد آنجا که می شود بینایی را با معادل های دیگری تغییر داد… ومی شود دلیل بسیاری از کورفهمی ها و کورفکری ها رامشخص تر درک کرد.
طراحی دکور، شیشه های رفلکس، اکواریوم ،ماهی و موسیقی ِمناسب در خدمت ِاجرا هستند.
بازی ها ، میزانسن و استفاده از عمق ِصحنه، کارکرد ِمعنایی دارد. تنها نقطه ضعف ِمشهود مشکلات ِصدای میکروفن هاست که به چشم می آید.
کارگردانی از نظرمن هوشمندانه است و توانسته است مجموعه ای منسجم در راستای کلیت متن و مفاهیم را ارائه دهد آنچنان که به نظر می رسد هرچیزی سرجای خودش قرار دارد.
میرمنتظمی نمایشنامه ی مالی سویینی با نوشته ی برایان فری یل را به خوبی در صحنه ای اجرا میکند که مخاطب آن را نزدیک، ملموس و موثر دریافت میکند …
درپایان با آرزوی موفقیت برای گروه محترم انتخاب چنین متن هایی ، برای اجرای در صحنه ،حرکتی موثر بسمت ِدرام مدرن میدانم .
